van Artistiek tot Zakelijk

Lieve Johan,

Houdt moed wat er ook gebeurt. Dat jij de brief hebt gevonden, kan geen toeval zijn. Dit weet ik nu. De brief was nog steeds niet voor  jouw ogen bestemd. Toch, nu jij dit allemaal zo vertelt was het jouw tijd.

Je leven lang ben je ergens op voorbereid. Niet persé positieve emoties, noch negatieve. Dat is slechts hoe jij ermee omgaat. De ervaring die jij als kind hebt en nu weer zijn te traumatisch voor jouw geest om te verwerken. Daarom val je in een zwart gat. Vertel mij Johan, heb je ook rare kneuzingen of bloedingen als je wakker wordt uit die black-out? Vertel me wat je voelt en misschien kan ik je verder helpen.

Probeer niet bang te zijn voor wat je ervaart, het is niet angst dat jou moet voeden. Jij wordt klaargemaakt, op een niveau dat jij niet kunt begrijpen. Nog niet. Zet jezelf ervoor open. Vertrouw mij hierin. Meer kan ik je eerst niet vertellen Johan. Daar ben je nog niet klaar voor.

We houden contact. Mag de liefde en de positiviteit bij je zijn.

Andrea

Andrea,

Hoe kun je mij nu vragen om zoiets te vergeten. Las ik nu fictie, of leef ik nu fictie. Ik had sowieso niets van deze brief geloofd, was het niet dat ik dat stuk over die schaduwen las en het gefluister. Ik heb dit meegemaakt. Steeds weer. Vooral als klein kind hoorde ik het gefluister. Stemmen die tegen mij spraken, maar waar ik niets van verstond. Maar de beelden die ze in mijn hoofd stopten. Te veel en te vreemd.

Ik heb er hulp voor gehad. Psychische hulp. Men lachte mij uit, vond het blijkbaar grappig. Ook de schaduwen die langzaam over mijn bedrand kropen en mij volledig beknelden. Pure angst verdomme. En dan zeg jij tegen mij dat ik moet vergeten? Mijn leven leiden alsof die dag van die brief nooit gebeurd is? Hoe kun je dat van mij verlangen. Ik leefde mijn leven. Alweer 22 jaar. Zo lang heb ik niets meer gezien of gehoord. Maar het was jij die de brief liet slingeren. Jij die mij de mogelijkheid gaf om weer te herinneren welke horror ik beleefd heb. En weer beleef...

Ze zijn er weer. De schaduwen zijn terug. Fluisteren in de zelfde taal, onbegrijpelijk. Ik zie weer beelden. Licht te fel om te verdragen. Mijn lichaam in de kleinste deeltjes uit elkaar, door een tunnel, zo snel dat mijn geest mijn gesegmenteerde lichaam niet eens kan volgen. Een pijnstoot en dan gewichteloosheid. Dan wordt het zwart. Weet ik niets meer en voel ik pijn.

Verwacht niet van mij om te vergeten. Vraag het mij niet eens, alstublieft. Help mij verder. Wat gebeurt er met me, wie ben jij en hoe kan ik het laten stoppen?

Wachtend op antwoord,

Johan

Beste Andrea,

Ik kwam een oude brief tegen van jou. Hierin stond een verhaal over een groot geheim dat niet onthuld mag worden. Een geheim, dat niet met rijkdom te maken heeft, maar met gezondheid, ontwikkeling. Evolutiesprong zelfs. Ik stond ervan te kijken. De kreten in de brief verwarren mij. Het verhaal ook. Wat wordt er bedoeld met het veranderen van de mensheid? en wie zal die prijs moeten betalen, al doet het je pijn? Ik heb de brief meegezonden en ik hoop dat je mij verder kunt helpen. Ik ben verward, bang en heb al een paar dagen niet goed geslapen van die brief.

Help me, alstublieft.

Johan